- ساختار کلي برنامه

تا به اينجا تمام کارها در بدنه اصلي برنامه نوشته مي شد . مي دانيم که تعريف متغير ها در بالا و دستورات ديگر در پايين نوشته مي شد و به کلمه End ختم مي شد . حال مي توانيم قسمت هاي ديگري را تحت عنوان زير برنامه به برنامه خود اضافه کنيم که به از کلمه End مي توانند قرار گيرند . در زير به آنها اشاره خواهد شد .

-Function

در برنامه نويسي تمام توابع مورد نياز ما نوشته نشده اند و گاهي خود ما نياز به تعريف توابع جديدي داريم براي اين منظور از ساختار زير استفاده مي کنيم :

( ليست آرگومان ها – ورودي) نام تابع Function

بلوک دستوري

... = نام تابع

End Function

همانطور که در بحث توابع آماده ديديد ، توابع با گرفتن يک يا چند آرگومان محاسبات خاصي را انجام داده و نتيجه محاسبات را در نام متغير ذخيره مي کنند بنابراين تنها يک خروجي دارند و حداقل يکبار مي بايست در متن زير برنامه عددي به آن اختصاص داده شود . به عنوان مثال در زير برنامه زير تابع Sin2 براي محاسبه سينوس يک زاويه از طريق بسط تيلور نوشته شده است و در بدنه اصلي اختلاف دو تابع Sin وSin2 نوشته مي شود .

Read *,A

Print *,Sin(A)-Sin2(A)

End

Function Sin2(x)

Sin2=x ; F=1 ; S=-1

Do i=3,20,2

    F=F*(i-1)*i

    Sin2=Sin2+S*x**i/F

    S=S*-1

End do

End Function

همانطور که مي بينيد فراخواني توابع جديد مانند توابع آماده است . نکته اي که بايد رعايت شود اين است که ورودي تابع Sin2 از نوع اعشاري تعريف شد پس بايد در بدنه اصلي برنامه عدد اعشاري به عنوان آرگومان قرار داده شود .

- Subroutine

اگر بخواهيم بيش از يک خروجي داشته باشيم از subroutine استفاده مي کنيم به اينصورت که ابتدا ورودي هاي خود را به داخل تابع فرستاده و سپس از ورودي ها بعنوان خروجي استفاده مي کنيم . ساختار کلي به صورت زير است .

( ليست ورودي ها و خروجي ها )  نام زير برنامه Subroutine

بلوک دستورات

End Subroutine

اکنون برنامه بالا را با اين ساختار مي نويسيم :

Read *,A

Call Sin2(A,B)

Print *,Sin(A)-B

End

Subroutine Sin2(x,y)

y=x ; F=1 ; S=-1

Do i=3,20,2

    F=F*(i-1)*i

    y=y+S*x**i/F

    S=S*-1

End do

End Subroutine

 همانطور که مي بينيد فراخواني Subroutine با دستور Call مي باشد .